จิตวิทยาและความเสี่ยง
อธิบายอัตราส่วนความเสี่ยงต่อรางวัลด้วยตัวอย่างจริง
อัตราส่วนความเสี่ยงต่อรางวัลเปรียบเทียบการขาดทุนที่อาจเกิดขึ้นกับกำไรที่อาจเกิดขึ้นในทุกการเทรด เรียนรู้วิธีคำนวณ R:R และเหตุใดจึงสำคัญต่อความสามารถในการทำกำไร
ในบทความนี้
อัตราส่วนความเสี่ยงต่อรางวัลที่วางแผนไว้ใช้เปรียบเทียบระยะห่างไปยังจุดออกที่ทำให้การเทรดเป็นโมฆะกับระยะห่างไปยังเป้าหมายกำไร อัตราส่วนนี้ช่วยอธิบายรูปแบบการเข้าเทรด แต่เป้าหมายไม่ใช่การคาดการณ์ และ Stop ไม่ใช่การขาดทุนสูงสุดที่รับประกันได้
คำนวณระยะห่าง
สำหรับสถานะ Long (ซื้อ) ให้นำราคา Stop ไปลบออกจากราคาเข้าเพื่อหาความเสี่ยงที่วางแผนไว้ และนำราคาเข้าไปลบออกจากราคาเป้าหมายเพื่อหารางวัลที่วางแผนไว้ สำหรับสถานะ Short (ขาย) ให้ใช้ราคา Stop ลบราคาเข้า และราคาเข้าลบราคาเป้าหมาย ทั้งสองจำนวนควรเป็นค่าบวกสำหรับรูปแบบการเข้าเทรดที่ตั้งใจไว้
ตัวอย่างสมมติของการเข้าซื้อหุ้นที่ $50 โดยมี Stop ที่ $48 และเป้าหมายที่ $54 มีความเสี่ยงด้านราคาที่วางแผนไว้ $2 และรางวัลที่วางแผนไว้ $4 ต่อหุ้น: อัตราส่วนความเสี่ยงต่อรางวัล 1: 2 การ Short (ขาย) ที่ 4,500 โดยมี Stop ที่ 4,510 และเป้าหมายที่ 4,470 ให้ 10:30 หรือ 1: 3 ในหน่วยพอยต์ราคา ตราสารอนุพันธ์ยังต้องใช้ตัวคูณสัญญาเพื่อแปลงพอยต์เป็นเงิน
ระบุวิธีที่คุณใช้: เครื่องมือบางตัวแสดงรางวัลหารด้วยความเสี่ยง โดยเรียกตัวอย่างแรกว่า 2: 1 การเขียน "2" เปล่า ๆ โดยไม่มีคำกำกับทำให้เกิดความกำกวม
อัตราชนะและผลกำไรเมื่อชนะทำงานร่วมกัน
สมมติว่าทุกการเทรดที่ขาดทุนเสีย $100 และทุกการเทรดที่ชนะมีผลกำไรเมื่อชนะตามที่ระบุ โดยไม่มีค่าธรรมเนียมหรือการเทรดที่เสมอตัว:
- การชนะเจ็ดครั้งที่ $100 และการขาดทุนสามครั้งที่ $100 ให้ผลเป็น +$400 จากการเทรดสิบครั้ง
- การชนะสี่ครั้งที่ $300 และการขาดทุนหกครั้งที่ $100 ให้ผลเป็น +$600 จากการเทรดสิบครั้ง
ตัวอย่างเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าส่วนประกอบสองอย่างทำงานร่วมกันอย่างไร ตัวอย่างเหล่านี้ไม่ได้พิสูจน์ว่ากลยุทธ์ใดดีกว่าหรือว่ากลยุทธ์ใดกลยุทธ์หนึ่งจะบรรลุผลลัพธ์เหล่านั้นได้หรือไม่
อัตราชนะ ณ จุดคุ้มทุนคือ การขาดทุนเฉลี่ย / (การชนะเฉลี่ย + การขาดทุนเฉลี่ย) อัตราส่วนการชนะ/ขาดทุนเฉลี่ยที่เกิดขึ้นจริงที่ 2: 1 ต้องมีอัตราการชนะประมาณ 33.33% ก่อนหักต้นทุน ที่หนึ่งในสามพอดี ผลลัพธ์รวมก่อนหักต้นทุนเป็นศูนย์ โดยต้นทุนทำให้ผลลัพธ์ติดลบ เป้าหมาย 1: 2 ที่วางแผนไว้ไม่ได้พิสูจน์อัตราส่วนที่เกิดขึ้นจริง
เลือกเป้าหมายที่ประเมินได้
ระดับราคาก่อนหน้า ช่วงที่วัดได้ หรือตัวคูณ ATR สามารถกำหนดเป้าหมายที่เป็นตัวเลือกได้ บันทึกกฎไว้ล่วงหน้าและทดสอบกระบวนการเข้าและออกทั้งหมด เป้าหมายที่อยู่ไกลเป็นสองเท่าอาจเปลี่ยนโอกาสในการไปถึงเป้าหมายและระยะเวลาที่เปิดรับความเสี่ยง
อย่าเรียกการเทรดว่าดีเพียงเพราะเป้าหมายที่วาดไว้อยู่ไกล และผลกำไรเมื่อชนะที่ต่ำกว่า 1: 1 ก็ไม่ได้สร้างความเสียหายโดยอัตโนมัติ: อัตราชนะที่เกิดขึ้นจริงซึ่งสูงพอสามารถชดเชยการชนะที่มีขนาดเล็กกว่าได้ แม้ว่าต้นทุนและขาดทุนก้อนใหญ่เป็นครั้งคราวยังคงมีผล
การจัดการการเทรดเปลี่ยนการคำนวณ
การเลื่อน Stop ไปที่ราคาเข้าไม่ได้ทำให้การเทรดไม่มีต้นทุน ค่าธรรมเนียมและการดำเนินการคำสั่งที่ราคาเกินกว่า Trigger ยังคงเป็นไปได้ FINRA อธิบายว่าเหตุใดราคา Stop จึงไม่ใช่ราคาที่รับประกันได้สำหรับการดำเนินการคำสั่ง
การออกบางส่วนก็เปลี่ยนผลกำไรเมื่อชนะที่เกิดขึ้นจริงเช่นกัน หากครึ่งหนึ่งของสถานะออกที่ +1R และอีกครึ่งหนึ่งออกที่ +3R ผลลัพธ์รวมจะเป็น +2R ก่อนหักต้นทุน โดยมีเงื่อนไขว่าผลลัพธ์ทั้งสองเกิดขึ้นจริง หากครึ่งหลังออกที่ −1R แทน ผลลัพธ์รวมก่อนหักต้นทุนจะเป็นศูนย์ ติดตามสถานะทั้งหมด ไม่ใช่เพียงการออกบางส่วนที่ดีที่สุด
คำถามที่พบบ่อย
อัตราส่วนเท่าใดจึงถือว่าดี ไม่มีเป้าหมายระดับมืออาชีพแบบสากล ควรประเมินความคาดหวัง (Expectancy) สุทธิที่เกิดขึ้นจริง, Drawdown และความน่าเชื่อถือของกลุ่มตัวอย่าง แทนที่จะเลือกอัตราส่วนขั้นต่ำเพียงอย่างเดียว
เป้าหมาย 1: 2 ช่วยให้ฉันผ่านการประเมินได้หรือไม่ เป้าหมายนี้ไม่ได้กำหนดลำดับการขาดทุนหรือปกป้องงบการขาดทุนรายวัน/แบบ Trailing ควรตรวจสอบกฎของโปรแกรมที่ใช้จริงและส่วนที่เหลือก่อนถึงขีดจำกัดแยกต่างหาก
เหตุใดจึงควรบันทึกผลลัพธ์เป็น R การหารผลลัพธ์สุทธิของแต่ละการเทรดด้วยความเสี่ยงเริ่มต้นที่วางแผนไว้เป็นจำนวนดอลลาร์สามารถทำให้การเทรดที่มีขนาดต่างกันเปรียบเทียบกันได้ง่ายขึ้น ควรเก็บจำนวนความเสี่ยงเริ่มต้นนั้นไว้ แทนที่จะนิยามใหม่หลังจากเลื่อน Stop
ตรวจสอบข้อเท็จจริงโดย Nadine Wood,
เผยแพร่ครั้งแรก อัปเดตแหล่งข้อมูล อัปเดตคำแปล บทความต้นฉบับ (ภาษาอังกฤษ)

